Afbeelding
Foto: Caroline Spaans

Grond

Column

De Fransen hebben een mooi spreekwoord: L’histoire se répète (de historie herhaalt zich). De provincie Zuid-Holland had in 1994 plannen om grootschalige woningbouw te plegen in de Bollenstreek. Grotendeels nog onbebouwd, puur zandje! Het georganiseerde bollenvak schrok zich een hoedje en riep ijlings de 

nodige hulptroepen op, om zo’n overval te weerstaan. Twee bussen vol met fans, die de insprekers in de Provinciale Staten moesten ondersteunen, wekten grote verbazing bij de Statenleden. Hier hadden ze niet op gerekend! Eind van het liedje: na veel overleg werd in 1996 het Pact van Teijlingen gesloten en de Bollenstreek was beschermd. U weet het, onder druk wordt alles vloeibaar. De Provincie lijkt een aanwijzing te gaan geven om toch bollengrond te gaan bebouwen in Noordwijk. Ongeacht de ‘apegrond’, die er óók is.

Is bollengrond dan zo heilig? Vast niet, toch is die om meerdere redenen populair. Je kunt er nog steeds prima op telen, hyacinten voelen zich er thuis, zo ook zandtulpen, bijzondere narcissen, bijgoed, gladiolen, calla’s, dahlia’s en nog veel meer moois. Je kunt er anderhalve teelt per jaar doen, waar anders? Toeristen komen uit de hele wereld en last but not least, de bewoners vechten om een plekje met in hun kielzog de nodige paardjes. Verwacht van mij niet anders dan een ode aan de streek, zij het dat al veel bollenjongens, noodgedwongen, een gedeelte van hun kraam ver weg telen. De grote vrachtwagens rijden in de rooitijd af en aan met volle kuubskisten. Leest u ‘Van wildernisse tot bollenstreek’ van Tom Lodewijk. Hij schreef in 1972: ‘In de mijnstreek sluiten de mijnen, in de veenkoloniën stopt de turf, vissershavens gaan dicht.’ Hij noemt de Bollenstreek de krachtcentrale voor het gehele bloembollenbedrijf. Wat hem betreft toen al geen L’histoire se répète!                                 

Aad van Ruiten

Uit de krant