Afbeelding
Foto: PR

Onvolwassen

Column

Met regelmaat spreken inwoners mij aan over het handelen en wandelen van politiek Noordwijk. Daarbij gaan zij er van uit dat mijn jarenlange interesse in lokale politiek en het op de voet volgen van politieke bijeenkomsten mij ook deskundigheid heeft opgeleverd. En dus dat mijn mening er toe doet. Dat is bijzonder eervol, maar doet mij ook heel soms beseffen dat ik wel onzin uit mag kramen, maar tevens voorzichtig moet zijn met grapjes maken over zin en onzin. Kortom, ik dien er volwassen mee om te gaan.

Nu heb ik zelf in ieder geval de leeftijd en ben ik emotioneel zo duidelijk in balans dat ik toch als volwassen kan worden betiteld. Maar moet ik mij steeds opnieuw wel afvragen of ‘mijn slachtoffers’ (de politici en bestuurders die ik mijn columns soms te kijk zet) aan de voorwaarden voldoen. Steeds maar in het achterhoofd: Zijn ze wel emotioneel volwassen? Voelen zij zich per definitie het slachtoffer? Beheersen zij zichzelf inclusief hun emoties of zijn ze niet te kwetsbaar? Kortom, acht ik ze volwassen?

Ik moet toegeven dat er in de gemeenteraad best een aantal is die ik als redelijk volwassen te boek heb staan. Die kunnen relativeren en accepteren waardoor met die ‘slachtoffers’ makkelijker rekening is te houden. Maar een groot aantal raads- en commissieleden vragen om meer aandacht. Bij hen is die volwassenheid wat minder nadrukkelijk. Steeds weer eerst de vraag: Licht hier een openlijke slachtofferrol op de loer? Komen er emotionele reacties die mogelijk leiden tot explosieve woede of huilbuien? Ik weet, de verantwoordelijkheid ligt hierbij feitelijk niet bij de columnist maar toch!

Noordwijk kent dus diverse volwaardige volwassen volksvertegenwoordigers waarvan in brede zin mag worden verwacht dat ze tegen een stootje te kunnen. Die geen druk ervaren vanuit de bevolking, die wel vrijuit durven communiceren en die gewoon beseffen dat intimidatie en ondermijning van de lokale democratie in Noordwijk een persoonlijke ervaring is die veel te maken heeft met volwassenheid en persoonlijkheid.

Dat het hier en daar aan die volwassenheid en persoonlijkheid ontbreekt, werd eerder duidelijk toen de burgemeester hierover een vragenrondje hield. 

Daarbij voelde ik mij ongemakkelijk. Omdat dit duidelijk maakte wie er wel en niet tot volwassen politici konden worden gerekend. En die dus als zeer kwetsbare ‘slachtoffers’ toch een voorkeursbehandeling moeten genieten. 

Degene, die in aanmerking komen voor ‘onvolwassen’ en dus nog nooit in mijn columns op de korrel zijn genomen, dien ik graag van advies: ‘Beperk je tot hoofdzaken, geef niet altijd anderen de schuld, toon je zelfverzekerd met de borst vooruit en de neus in de lucht, geef toe wanneer er iets verkeerd is gegaan, strijd tegen je negatieve emoties, beperk cynisme en pessimisme tot een minimum wees eerlijk over je kwetsbaarheden en vergaar kennis. Wie weet word je snel volwassen en durf ik ook jou hier als Binder ‘te promoten’.

Uit de krant